studenten in lounge ruimte

Vaktherapie - Dramatherapie

Zo moeder, zo dochter

Zorgzame types zijn het, Melanie (50) en Mirke (17) de Kater. Van nature geïnteresseerd in de medemens en hulpvaardig. Doorzetters, pittig van karakter ook. Een leven lang ontwikkelen? Daar weet moeder Melanie alles van. Grote kans dat haar leergierige dochter haar achterna gaat. Melanie: “Mirke en ik hebben veel overeenkomsten, denk ik. Zowel in karakter als in uiterlijk. We zijn beiden sterke persoonlijkheden die weten wat we willen. Dat botst weleens, maar zorgt er ook voor dat we elkaar goed begrijpen. Ook zijn we zorgzaam en sociaal, wat je terugziet in onze studiekeuze. Ik ben van oorsprong maatschappelijk werker; Mirke kiest ook voor de hulpverlening, namelijk Dramatherapie.” Mirke: “We vullen elkaar goed aan, stemmen redelijk overeen. Zal ook vast met de opvoeding te maken hebben, haha! Wat we echt gemeen hebben, is onze interesse voor kleding, eten, drinken en natuurlijk het werkgebied. We zijn allebei werkzaam binnen zorg en welzijn en natuurlijk heeft de opleiding die ik volg, veel overeenkomsten met Social Work, waar mijn moeder lesgeeft. Melanie: “In de vorige eeuw kwam ik vanuit Hogeschool Enschede in een warm bad terecht: op de Kopse Hof in Nijmegen (later opgegaan in de HAN, red.), bij Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Toen werd er al goed meegedacht en maatwerk geleverd, zodat ik mijn diploma kon halen. Het was voor mij dan ook een logische keuze om mijn post-hbo en mijn master ook aan de HAN te doen. Het is vooral ook dichtbij." "Het werken bij een bacheloropleiding stond al enige tijd op mijn verlanglijstje. Door de ervaringen die ik vanuit mijn werk had met de HAN en mijn eigen studies hier. Dus toen de kans voorbijkwam, heb ik 'm met beide handen gegrepen. En ook nu is het weer een warm bad waarin ik terecht gekomen ben.” Mirke: “Voor mij is het puur toeval geweest. Ik koos een opleiding met een mix van creativiteit en therapie. En toen werd ik hier in Nijmegen toegelaten! Ik moet toegeven dat ik niet altijd goed heb gevolgd waar en wat mama nou precies studeerde. Ik had ook pas vrij laat door dat ze haar masteropleiding volgde aan de HAN. Dat ‘dreigen’ met dat ze zo nu en dan langs mijn lokaal zou lopen en zwaaien, deed me niet zo veel. Wanneer ze dat zei, dacht ik vooral: ‘Nou, gezellig!’. Wat spreekt je aan bij de HAN? Melanie: “De ontwikkelmogelijkheden en de kansen. In de afgelopen anderhalf jaar heb ik al veel mooie en nieuwe dingen mogen meemaken. Daardoor leer ik heel veel en kan ik mijn ervaringen delen met studenten en collega’s. Ook verbaas ik me over het aanbod van de HAN Academy. Voor een nieuwsgierig aagje als mijzelf is dit heerlijk!” Mirke: “Vooral mijn eigen opleiding, haha! De sfeer bij Dramatherapie is heel fijn. Je kunt je uiten zoals je wilt. We hebben bij drama een theaterzaal en natuurlijk Tante Sjaan, waar we alle attributen kunnen halen. Dat is al heel vet! En ook alle dramalokalen hebben een licht- en geluidsinstallatie. Het is heel leuk om naar school te gaan en alleen maar leuke dingen te doen, waarbij je wordt geholpen in je groeiproces in het vak en als persoon.” Melanie: “Nee hoor. Mijn andere dochter woont sinds dit collegejaar niet meer thuis en studeert aan de RU. Ook bij haar studie ben ik net zo betrokken als bij die van Mirke. De HAN is zo groot dat je elkaar niet dagelijks tegenkomt. Wat Mirke wel prettig vindt, is dat ze mee kan rijden wanneer het regent. Want dan ga ik niet met de fiets en hoeft zij niet in een drukke bus te stappen, vanuit Gennep.” Mirke: “We zien elkaar vaker dan als ik ergens anders zou studeren. Dan zou ik of niet meer thuis wonen, of veel langer moeten reizen. Daardoor zouden we elkaar al minder zien. Ik haal er veel voordeel uit dat ze op de HAN werkt. Mama weet precies hoe alles werkt. Als we dezelfde les- en werktijden hebben, kan ik weleens meerijden, zodat ik niet met het ov hoef. Dat zijn wel de dingen die het leuk maken, natuurlijk. En ik kan gratis koffie scoren.” Melanie: “De Covid-berichtgeving volgen we, net als de berichten van het College van Bestuur. Dat melden we aan elkaar. Ook informeer ik Mirke over sommige projecten, als ik het idee heb dat ze hier iets aan heeft voor haar studie. Maar het is aan haar of zij daar wel of niet iets mee doet. In het begin heb ik een paar keer aangeboden om mee te kijken met de diverse programma’s in OnderwijsOnline en zo. Maar daar werd geen gebruik van gemaakt, totdat ze haar eerste toets moest inleveren in HandIn. Toen bleek het wel handig te zijn dat haar moeder dit ook al eens had gedaan.” Mirke: “Jazeker! Ik ben nog 1e-jaars, veel dingen zijn nieuw, waardoor het fijn is om dat aan haar te kunnen vragen. En de gebouwen van de HAN zijn ook heel groot. We verdwalen beiden weleens. Dan kan de een de ander vertellen waar je naartoe moet.” Melanie: “Er lopen zoveel verschillende mensen rond op de HAN, dat volgens mij de ‘echte’ HAN’er niet te typeren is. En misschien is dat juist wel weer typerend voor de HAN: de diversiteit. En dat vraagt dan ook wel iets van je, als medewerker en student. Dat je als medewerker hiermee om kunt gaan. Brede interesse en maatschappelijk engagement zijn eigenschappen die bij de HAN en haar medewerkers horen. Dat is volgens mij wel iets wat van de HAN is of wordt. Gezien de nieuwe koers die wordt uitgezet, wordt van medewerkers verwacht dat je geïnteresseerd blijft in wat er speelt op diverse gebieden, zelfs over je eigen academie heen.” Mirke: “Ja, haha! Ik vind mama wel al een echte docent. Hoe ze praat over studenten of over het nakijken van toetsen; dat vind ik wel grappig om te merken. Soms probeer ik haar de visie van de student mee te geven in een gesprek. Wellicht dat dit op een positieve manier bijdraagt aan het contact tussen haar en de studenten en halen zij daar nog wat uit.”

HAN Redactie
367559 Coverfoto / headerfoto zo vader zo zoon, 3 paar schoenen naast elkaar